در ضمن فکر نکنید حواسم نبود که حواس همه تون پرت شد به نیکول و زن دایی نازش را محل نگذاشتیدا. اسم این خانم دوست داشتنی و بسیار جذاب "ژانته" است. آخ که من عااااشق این اسمهای فرانسوی هستم، جان من دو دفعه این اسم را تلفظ کنید ببینید چه آهنگ قشنگی داره.

بله ژانته خانم هیجده سالش بوده که با کدوم حمید کدوم حمید ازدواج میکنه، سی سال هم از اون داستان می گذره پس الان ۴۸ ساله است. چهل و هشت ساله ای که بی اغراق سی و یکی دو ساله نشون میده. در ضمنی دیگر، در استکبار به بالای هشتاد میگن پیر نه زیرش!

چون سخن در وصف این ژانته رسید باید خدمتتون عرض کنم که سیاه ها تقریباً همه شون خیلی شوخ و با نمکن، یعنی اندِ سِنس آو هیومر. کلاً آدمهای جالبی هستند، یعنی ممکنه هر روز نون و ماست بخورند و شب روی موزائیک بخوابند و یک دلار بیشتر توی جیبشون نباشه ها ولی جوری زیبایی های زندگی را می بینند که مات میمانی....به عبارتی معتقدند به شاد بودن هنر است شاد کردن هنری والاتر.

اسپیکینگ آو شاد کردن و هنر والاتر، مثال زنده برای این حرفم زنده یاد "مایکل جکسون" است که تنهاترین و غمگین ترین آدم دنیا بود ولی شور و نشاطی را در آهنگهاش به شنونده منتقل میکنه که از کمتر کسی بر میاد و این نشان از روح بزرگ و انسان دوستش داره.

هر کسی با هر سلیقه و طرز فکری، محاله به آهنگی از مایکل گوش بکنه و به وجد نیاد حتی اگر آهنگ ملایمی مثل این (Will You Be There از فیلم Free Willy ) که من تا سر حد جنون دوستش دارم و هر بار اونو می شنوم اشکم روان میشه، اشکی از سر شوق.... مثل همین الان.

حرف مایکل جکسون شد و یادم به این افتاد که چقدر حرف و حدیث پشت سر اون خدابیامرز بود.... باید بگم که برای من مطلقاً مهم نیست که چه شایعاتی در مورد هنرمندان جریان داره، یعنی اصلاً و ابداً نه گوش می کنم این غیبتها را و نه باور.

یک هنرمند را باید بخاطر هنری که عرضه میکنه بشناسیم و دوست داشته باشیم، زندگی شخصی هر کسی به خودش مربوطه و تازه اینها همونقدر که هوادار، دارند هزاران برابرش بدخواه مدخواه!

 

نمیشه حرف از هنر و موسیقی پیش بیاد و نگم که چقدر از درگذشت" استاد پرویز مشکاتیان" متاثر شدم. به جرات میتونم بگم که بخش بزرگی از آهنگهای استاد شجریان را که شیفته شان هستم، همانا شاهکارهای مشکاتیان هستند: دود عود، بیداد، صبح است ساقیا، مرکب خوانی، در آستان جانان، سرو چمان، رزم مشترک و....

انسان های بزرگ و هنرمندی چون پرویز مشکاتیان و مایکل جکسون حتی اگر در صد سالگی هم فوت می کردند باز جیگرم کباب میشد چه برسه که اینقدر زود و نابهنگام.

 

گر چه صد رود است از چشمم روان

زنده رود باغکاران یاد باد، یاد باد